
Artikelen › De inhalige arm der wet
|
|
Column › De inhalige arm der wet
|
|
Geplaatst op: 25-05-2005 19:14 / Auteur: Verus / 642 keer bekeken
|
Ooit, heel lang geleden, reed de politie nog wel eens patrouille. Ooit, heel lang geleden, reed de politie nog wel eens uit naar aanleiding van een klacht. Ooit, heel lang geleden, kwam de politie nog wel eens langs als je fiets uit de schuur was gestolen.
Ach, tijden van weleer. Tegenwoordig rijdt de politie alleen nog uit om fotorolletjes van flitskasten te verwisselen. Van de week stond er wederom een artikel in de krant waarin de politie vol trots verkondigde dat ze dit jaar waarschijnlijk weer meer boetes uit gaan schrijven dan vorig jaar en nog meer geld binnen gaan halen. Vooral boetes voor mensen die niet handsfree bellen in de auto, schijnen lekker aan te tikken. Het lijkt onderhand wel of de politie commercieel is gegaan. De politie heeft tegenwoordig namelijk een streefbedrag. Er wordt gewoon bepaald dat ze dat jaar bedrag x binnen moeten halen. Het gaat zelfs zo ver dat individuele agenten gestraft kunnen worden, voor het niet behalen van hun quotum.
Je zou denken dat de politie andere doelen nastreeft. Het handhaven van de openbare orde, om maar eens iets te noemen. Of het beschermen van onschuldige burgers. Het opsporen van criminelen, de maatschappij een gevoel van veiligheid geven, gestolen spullen terugbezorgen bij hun rechtmatige eigenaar. Ik noem maar een paar zijstraten. Nee, onze politie deelt bonnen uit. En ze zijn er verdomme goed in. Van te hard rijden tot fietsen zonder licht. Van het overschrijden van strepen op de weg tot het vergeten identificatiebewijs, onze jongens in blauw weten er wel raad mee.
Het nieuwste idee is om agenten uit te gaan rusten met palmpilots.
(Das zo´n mini-laptop) Agenten kunnen uitgeschreven boetes dan direct administratief verwerken. Hebben ze eerder hun geld. Hoezo, eerder hun geld? Sparen ze ergens voor?
Als het op boetes uitschrijven komt worden ze opeens ook creatief en inventief. Flitsers ingebouwd in aanhangwagens of klick's. Weggewerkt achter muren, heggen en hectometerpaaltjes. Agenten verkleed als wegwerkers of gecamoufleerd als bosschage. Een tasjesdief in de kraag grijpen kunnen ze niet, maar als er bonnen geschreven kunnen worden, piekt hun fantasie en schuilt er in elke agent een James Bond.
De politie van Nijmegen heeft een lijst met de namen van 54 jongeren die verantwoordelijk zijn voor 80% van de kleine criminaliteit in Nijmegen. Waarom pak je die niet op dan? Of staan er alleen namen op de lijst en geen adressen?
De politie van Arnhem steekt geen tijd meer in kleine overtredingen, diefstallen en berovingen, tenzij het slachtoffer duidelijke bewijzen naar voren kan brengen omtrent de identiteit van de daders. Goh, is dat niet jullie taak? Als slachtoffers zelf naar bewijzen moeten zoeken, wat doen jullie dan ondertussen. Oh ja, bonnen schrijven. Was ik even vergeten.
Het feit dat de politie tegenwoordig een stafdienst van de belasting is, bezorgt me al uitslag. Maar het feit dat de politie toch jaarlijks trots verkondigt dat er weer minder processen verbaal opgemaakt zijn, bezorgt me helemaal vlekken in m´n nek en schuim op m´n lippen. Ze doen het overkomen alsof, het feit dat er jaarlijks minder processen verbaal opgemaakt worden, betekent dat er minder criminaliteit is. Nee, het betekent alleen dat het op laten maken van proces verbaal, jaarlijks omslachtiger en nuttelozer wordt. Daarom denken mensen, laat maar.
Een tijd terug is tijdens een korte parkeersessie in een achterstandswijk in Dordrecht, mijn auto bekrast. Als geluk bij een ongeluk was het politiebureau om de hoek. “Doe ik snel even aangifteâ€?, dacht ik naïef. “Kan ik met die aangifte vanavond nog mijn verzekering bellen om de schade te verhalen. “Heeft u een afspraak, vroeg men bij de balie. “Eh, nee. De vandalen die mijn auto hadden bekrast, hadden verzuimd om netjes een afspraak te maken. De vlegels. “De eerstvolgende opening in onze agenda, liet de agent mij weten, “is over anderhalve week om 14:00 uur. Kun je dan?! Nee, dan kon ik dus niet. En telefonisch aangifte doen of via internet was niet mogelijk.
Die avond belde ik met mijn verzekeraar, om te vragen of ik het herstel van de schade via mijn verzekering kon spelen. Dat kon wel, maar dan koste het me uiteindelijk 3 maal zoveel als dat ik de reparatie zelf zou betalen. Verzekeringsmaatschappijen hebben hier tegenwoordig reken-programmaatjes voor. Zo'n programmaatje laat zien wat er met je premie en no-claim gebeurt, als de verzekering in jouw naam een bepaalt bedrag betaald.
Conclusie te trekken uit bovenstaande: het op laten stellen van een proces verbaal is omslachtig en nutteloos. Ik doe het in ieder geval niet meer en ik denk veel Nederlanders met mij.
Men heeft het telkens over meer blauw op straat. Elke keer als ik blauw zie, kost me dat tegenwoordig geld. Wat mij betreft kunnen ze die plannen voor extra agenten dus even in de ijskast zetten. Ik kan het simpelweg niet betalen.
|
|
|
|
|


Leden
|


Actieve topics
|


NP reacties
|


Linkpartners
|


Overige
|
|