Artikelen › Aardappelen.. - Onsforum.nl - Met al 4637 topics in het forum!

Artikelen › Aardappelen..

Column › Aardappelen..

Geplaatst op: 05-05-2005 14:26 / Auteur: OnsRoos / 725 keer bekeken

Wat heb ik eigenlijk met de oorlog? Dit vroeg ik me af, omdat deze dagen natuurlijk dé tijd zijn waarin men zich dit soort dingen af gaat vragen. Nu moet ik bekennen dat ik enkel door mijn aangeboren of aangeleerde maatschappelijk besef en interesse iets 'heb' met de oorlog... de verhalen, de slachtoffers, de nabestaanden, de vervolgden... Het schrikt me af, maar het boeit me. Waarom gebeuren deze dingen? Hoe komt iemand tot een bepaalde daad? Waarom?

In mijn omgeving kom ik niet aan informatie. Mijn vader heeft twee jonge ouders, zij waren nog erg jong toen de oorlog in volle gang was. Van hen hoor ik alleen dat zij angst hadden... maar voor hen was het angst voor iets onbekends, aangezien ze niet begrepen wat er gebeurde. Mijn moeder heeft twee oudere ouders, waarvan ik mijn opa nooit heb gekend. Deze opa is als het ware 'ontvoerd' door de Duitsers, om voor hen te werken in een staalfabriek. Meer weet ik daar niet over, hij was een gesloten man en heeft er nooit veel over losgelaten. Door zijn vroegtijdig overlijden zullen we er ook nooit meer over te weten kunnen komen.

Dan blijft mijn oma dus over. Een oude oma, die toen zij 12 jaar oud was, de zorg voor het gehele gezin op zich kreeg. Zij was degene die haar broer(tje)s en zus verzorgde, hun kleren naaide, het eten kookte, en het huishoudgeld onder haar beschikking kreeg. Zo ook tijdens de oorlog... Dagelijks sprong ze op haar fiets, fietste van Maassluis naar een stadje verderop waar een boer woonde die aardappelen verkocht... Dure aardappelen, want alles was schaars. Dagelijks reed zij door weer en wind... en dagelijks werd zij nagefloten door de Duitse soldaten die in de berm, gewapend en al, op de wacht lagen. Mijn oma, toen de onschuld zelve, zwaaide vrolijk terug. Achteraf.. zegt mijn oma vaak, pas achteraf besefte ik waar ik elke dag langsreed. Welk gevaar ik elke dag trotseerde. Maar de aardappelen waren het waard.

Ik keek gisteravond naar mijn bord met eten. Ik had het gewoon even gekocht bij de Konmar, daar woon ik immers vlak naast. Niks nagefloten, niks Duitsers, gewoon een winkelmandje vol boodschappen. Wat een verschil...