 Artikelen › Boris
|
|
Column › Boris
|
|
Geplaatst op: 27-12-2006 11:24 / Auteur: Erica / 433 keer bekeken
|
‘Hoe zou het eigenlijk met Boris gaan?’ vroeg ik me een paar weken geleden af, toen ik het debat met Verdonk over haar asielbeleid op tv volgde. Boris en ik zijn elkaar helaas uit het oog verloren, maar toch komt hij – en een beslissing die ik destijds nam – nog regelmatig in mijn gedachten.
Boris was lange tijd mijn Londense bovenbuurman. We dronken geregeld een wijntje, gingen wandelen, zorgden voor elkaars planten tijdens afwezigheid en hoewel we de deur niet bij elkaar platliepen, hadden we een fijn contact.
Boris was een goede vent, optimistisch en sociaal; het type dat oude dametjes de weg over hielp. Met zijn grote, glanzend bruine ogen, een klein baardje en gitzwart haar, was Boris een mooi persoon van binnen en van buiten.
Boris was iemand met een verhaal. Hij kwam uit Bosnië, vanwaar hij op zijn 22e met een wond aan zijn been vluchtte voor de oorlog. Een oorlog die zijn land verwoestte en het leven kostte aan zo’n 250.000 mensen. In Londen kwam Boris tot rust, heelde zijn been en kon hij de oorlog van zich afzetten. Hij volgde een opleiding fotografie en omdat zijn fotowerk zo bijzonder was, stroomden de opdrachten al snel binnen. Boris sprak de Engelse taal bijna accentloos, had een aantal goede vrienden en was na bijna acht jaar Londen volledig ingeburgerd.
Helaas kwam er een einde aan zijn fijne leventje. Op een regenachtige avond las hij me verdrietig en ontzet een brief voor, waarin stond dat hij terug moest naar Bosnië. Een bezwaarprocedure zou veel geld en stress kosten en waarschijnlijk weinig zin hebben: de oorlog was voorbij en dat betekende dat er “geen reden” meer was nog langer in Engeland te blijven.
Voor Boris was het echter precies andersom: hij had geen reden om terug te gaan. Zijn moederland voelde niet langer aan als ‘thuis’, zijn ouders waren overleden, zijn huis verwoest en zijn zus en beste vrienden vertrokken. Hij zou alles moeten opgeven om terug te keren naar een land dat er nog steeds niet best aan toe was. Een land waar hij geen toekomst had en weinig kon met zijn grote liefde: fotografie.
Na twee grote glazen wijn, een lang gesprek en een hele hoop emotie vroeg hij me die avond: ‘Wil je als-je-blieft met me trouwen, zodat ik kan blijven?’
Ik schrok me dood, ben niet iemand die snel iets doet ‘wat niet mag’, was bang voor de consequenties, wist dat ik erdoor in de problemen kon geraken. De dagen die erop volgden dacht ik diep na en besprak ik de situatie met anderen. Mijn vriend destijds stond er niet achter, wat als de Britse IND Boris kwam onderzoeken? Of wijzelf wilden trouwen?
Ondanks het begrip voor Boris’ situatie en een hoofd vol twijfels en schuldgevoel hakte ik de knoop door: ik kón het niet. Ik zou niet met Boris trouwen, al wist ik dat het betekende dat zijn leven voorgoed zou veranderen…
|
|
|
|
|
Leden
|
Actieve topics
|
NP reacties
|
Linkpartners
|
Overige
|
|
03/02