 Artikelen › Het leven in 2010
|
|
Column › Het leven in 2010
|
|
Geplaatst op: 05-06-2008 18:51 / Auteur: Verus / 845 keer bekeken
|
“We sterven slechts eenmaal, maar dan voor heel lang.” Een uitspraak van Molière die hij ooit gelezen had. Een uitspraak die was blijven hangen in zijn geest en die de kop opstak als hij gedronken had, of in een melancholische bui was. Wat tegenwoordig meestal samenging. “Hoe dieper je wegzakt in de drank, hoe dieper je wegzakt in gedachten.” Een uitspraak van zichzelf. Uit een tijd dat hij minder dronk, minder medelijden met zichzelf had. Lang, lang geleden.
Tegenwoordig vulde hij zijn dagen met dronken zijn, nuchter worden en weer dronken zijn. Zijn favoriete deel was het dronken zijn. Als hij dronk had hij een hekel aan de wereld. Als hij niet dronk een hekel aan zichzelf. Het was makkelijker om een hekel aan de wereld te hebben. Een wereld waar hij niets meer mee te maken wilde hebben. Wat goed uitkwam, aangezien de wereld hem ook liever kwijt dan rijk was. Althans, zo leek het wel. Zittend met zijn rug tegen de rood bakstenen muur, dacht hij na over dit ironische feit. Hij had 35 jaar gedaan over het opbouwen van zijn leven, om dit vervolgens binnen anderhalf jaar kwijt te raken. Eerst zijn vrienden, toen zijn baan en tot slot zijn vrouw. Hij had nooit verwacht dat zij hem in de steek zou laten. Dat was een pijn die zich altijd dwars door alle drank heen wist te werken. Elke keer weer. Gek, dat de drank die hem toen zoveel gekost had, nu zoveel troost bood. Gek ook dat anderhalf jaar niet eens zo lang was en toch was hij in alle herinneringen die tegenwoordig boven kwamen drijven dronken, of hard op weg dit te worden.
Toen hij overeind kwam moest hij eerst even tegen de muur leunen. Even wachten tot de werkelijkheid ophield met wazig zijn. Tot de duizels van vele glazen 35%, wegtrokken. Even keek hij verward om zich heen en sloeg vervolgens links af. Gebogen schouders en een mistroostige tred. “We sterven slechts eenmaal, maar dan voor heel lang,” mompelde hij zachtjes tegen niemand in het bijzonder.
De filosofie leert ons dat als in anderhalf jaar niks kan veranderen, ook alles kan veranderen. Het gaat niet om de lengte in tijd, maar om de intensiteit van het moment. Die bepaalt hoe snel en hoe sterk een gebeurtenis zijn sporen nalaat op de rest van ons leven.
De vraag is dus, op welk moment kan Laura, Laura niet meer zijn, of Piet, Piet niet meer. Welke gebeurtenis moet daaraan ten grondslag liggen. En als dat dan één bepaalde gebeurtenis is, die anderhalf jaar de tijd heeft om op te treden…
Een sombere noot, geschreven in een sombere bui, als weerwoord op de column van Laura. Om minder somber te eindigen: Anderhalf jaar is dus ook ruim voldoende tijd om je leven in het positieve om te gooien en eindelijk die droom nu eens uit je hoofd en in je tastbare handen te krijgen.
Over anderhalf jaar zal Verus Demens, Verus Demens niet meer zijn, maar een afspiegeling van de droom die hij wil worden. En die afspiegeling zal ik Verus Demens noemen. Zo word ik vernieuwd, zo blijf ik behouden.
Verus Demens
|
|
|
|
|
Leden
|
Actieve topics
|
NP reacties
|
Linkpartners
|
Overige
|
|
12:18