Artikelen › Chinees bij toeval - Onsforum.nl - Met al 4646 topics in het forum!

Artikelen › Chinees bij toeval

Column › Chinees bij toeval

Geplaatst op: 30-03-2008 17:11 / Auteur: Verus / 1887 keer bekeken

Het had verdomd weinig gescheeld of ik was Chinees geweest. Mijn ouders zijn allebei van Nederlandse afkomst. Aangezien er echter slechts 2 opties zijn: je bent Chinees of je bent het niet, was er dus een kans van 50 procent dat één van mijn ouders Chinees was geweest, en ik dus ook. Zoals ik al zei: het had weinig gescheeld of ik was Chinees geweest.

Je snapt dat dit even schrikken was. Ik, Chinees! Nooit bij stil gestaan eigenlijk. Zou ik dan heel anders zijn als de huidige Hollandse ik? Ik zou er in ieder geval nog wel geweest zijn, als jongen. Dankzij de wet op de gezinsuitbreiding, gooien ze in China meisjes nog regelmatig achter de heg. Wij hebben het geloof dat meisjes niks bijdragen, maar alleen maar geld kosten, weggedaan. Zij doen de meisjes zelf weg. (En wie er gelijk heeft? Tijd zal het leren.)

Ook heb ik het vermoeden dat de Chinese ik significant dommer zou zijn. Zo zelfs, dat het woord ‘significant’ in een zin verwerken, ver boven mijn vermogen zou liggen. Niet door mijn eigen schuld – laten we wel wezen - maar door die van het onderwijssysteem. Het Nederlandse onderwijssysteem is verre van ideaal, maar het is wel begrijpelijk. Als je in Chinese films een Sensei of meester zijn leerlingen ziet onderwijzen, dan gaat dit altijd middels de klassieke Chinese wijsbegeerte. Zo’n vent zegt dan iets van: “En zelfs de nachtegaal stopt met zingen, als de maan zijn lach verbergt.” en klopt dan wijsneuzerig met zijn wijsvinger op de zijkant van zijn neus, terwijl de leerlingen elkaar begrijpend toeknikken. Als ik dus één van die leerlingen zou zijn, was ik hoogstwaarschijnlijk de geen die op dat moment verwilderd om zich heen zou kijken. “Wat?! Was dat de les? Komt dit terug op het examen? Snappen jullie wat die zegt? Ben ik de enige die niet gedronken heeft? Hoe bedoelt die, nachtegaal? Dit is toch economie? Kunnen we geen casus doen of zo?”

Zo dom als een mug zou ik zijn. En analfabeet. Wederom niet mijn schuld, maar ik kan gewoon niet tekenen. En die symbolen die ze gebruiken, toch meer tekenen dan schrijven. Wel erg mooi. Ja, de Chinese ik zou wel harmonischer zijn, dat wel. Als je die symbolen in kaligrafie op zo’n groot stuk papier ziet, en dan ook nog in de vorm van een Haiku. Toch net kunst, daar wordt je rustig van. Elke boodschap wordt zo een klein feestje. Het briefje van de doktor waarin hij mij de uitslag van de test mededeelt, zou dan ook onbegrepen maar ingelijst in mijn woonkamer terecht komen.

Beste heer Demens
bamboe groeit als kraanvogels.
U heeft syfilis.

Elke avond zou ik het stilzwijgend bewonderen, ondertussen wegterend aan m’n lekkende tuit. Maar misschien zou ik die dan zelf kunnen genezen met mijn geest. Chinezen snappen namelijk, veel beter als Nederlanders, dat je vernieuwing kunt omarmen, zonder dat je daarvoor je tradities hoeft los te laten. Het prachtige beeld van oude mensen in traditionele kledij die Tai Chi beoefenen in een park, omgort door hypermoderne wolkenkrabbers. Bejaarden die vele malen fitter zijn dan onze 30ers, omdat ze meer aandacht besteden aan de geest in het lichaam, dan aan de lichaamelijkheid van de geest (Hoe zit m’n haar? Doktor, ik wil een andere neus).

Ja, de Chinese ik zou heel anders zijn dan de Hollandse ik. Of dit goed of slecht is, daar moet ik nog wat over denken.
Maar eerst even eten.
Nee, stampot.

Verus Demens zegt:
Je kunt niet alles hebben. waar zou je het laten?