 Artikelen › Vainly Valuable
|
|
Column › Vainly Valuable
|
|
Geplaatst op: 10-03-2008 13:49 / Auteur: Chur / 999 keer bekeken
|
Wat is waarde...?
Is dat (veel) geld? Sieraden? Huis of huizen, met of zonder zwembad(en)?Is het überhaupt iets wat tastbaar is...? Voor veel mensen wel. En hoe zit dat dan met emotionele waarde?
Maar wat ís waarde nu eigenlijk precies?
Heel veel mensen hebben natuurlijk verschillende opvattingen over waarde: Iets heel kleins en/of goedkoops kan ongelooflijk veel waarde hebben voor iemand, waar tegenover staat dat voor iemand anders iets duurs en/of groots veel waarde kan hebben. Weer iemand anders hecht emotionele waarde aan iets wat of heel goedkoop of heel duur is, omdat dat gekregen of geërfd is van 'n dierbare (en dan heb ik het niet over foto's, of iets dergelijks). Maar is dat reëel, vraag ik mij af. Moeten wij überhaupt waarde hechten aan spullen? After all, het is maar materie.
Ikzelf weet heel goed dat iets veel emotionele waarde kan hebben omdat datgene heeft behoord aan iemand waar je van houd of hebt gehouden. Maar, voor hoelang blijft dat in je bezit? Wat in het begin heel waardevol kan zijn, is misschien na 'n aantal jaar prul, voor jezelf.
Dus is iets ontastbaars, soms niet veel waardevoller? Een herinnering aan die persoon? De bijzondere band die je met diegene hebt, of hebt gehad? Of dat je bijvoorbeeld die persoon hebt gesteund of nog steunt in moeilijke en minder moeilijke tijden, en dan bedoel ik niet financieel, zit daar dan geen waarde aan? Dat je 'n goede vriend/vriendin voor iemand bent, door dik en dun, zonder dat daar per sé geld aan te pas hoeft te komen. Het feit dat je wéét dat er mensen zijn, die je hoe dan ook bijstaan.
Moet waarde dan altijd in geld uitgedrukt worden?
Vol onbegrip kijk ik dan ook tegen de mensen aan die veel waarde hechten aan spullen. Mensen die zich rijk achten omdat ze veel geld verdienen met een goede baan; mooie spullen hebben in een mooi, groot huis en die dan ook niet verder kijken dan dat. Voor mijzelf is waarde de mensen om me heen, m'n familie, m'n vriend(inn)en, dat onvoorwaardelijke gevoel dat mensen er voor je zijn, om je feedback te geven, emotionele steun. Met je te lachen en te huilen, zogezegd. Maar als je dan all of the above hebt? Blijft dat dan nog waardevol? De mens is uiteindelijk toch nooit tevreden en wil altijd meer.
Natuurlijk vind ook ik het prettig om bepaalde spullen om me heen te hebben, die me het leven gemakkelijk maken. Maar uiteindelijk is dat niet waar het om draait.
Men zegt ook wel: je gezondheid is je grootste rijkdom. Maar wat als dat wegvalt? Je (ongeneeslijk) ziek wordt? En je bent alleen? Is het dan niet fijner als je iemand om je heen hebt, wie dan ook, om je ei bij kwijt te kunnen? Erover te praten, begrip te vinden. Om te weten dat je die last niet alleen hoeft te dragen. Dát is waardevol. Aan spullen heb je uiteindelijk niks en op zo'n moment al helemaal niet. Wat voor waarde het ook heeft.
In deze (over)materialistische wereld waar we nu in leven, is waarde eigenlijk een heel waardeloos begrip. Er wordt niet gekeken naar wat nu echt waarde heeft; wat de echte betekenis daarvan is. Dat waarde eigenlijk onbetaalbaar is en dat daar geen prijskaartje aan gehangen zou mogen worden. In welke vorm dan ook. Als men daar wat vaker bij stil zou staan, leert men misschien nog eens de echte waarde, van waarde.
|
|
|
|
|
Leden
|
Actieve topics
|
NP reacties
|
Linkpartners
|
Overige
|
|
12:18