Artikelen › Volgens internet is dat niets om je voor te schamen - Onsforum.nl

Artikelen › Volgens internet is dat niets om je voor te schamen

Column › Volgens internet is dat niets om je voor te schamen

Geplaatst op: 29-02-2008 07:48 / Auteur: Verus / 677 keer bekeken

Eén van de grote voordelen van Internet is het feit dat genante informatie met een klik van de muis op het scherm gebracht kan worden. Lekker anoniem vanuit een verduisterde studentenkamer. Dus niet meer schichtig struinen door de bibliotheek, dat boek over die ene aandoening – die het best wel eens zou kunnen wezen – angstvallig verborgen onder je jas. Maar elk voordeel heeft zijn nadeel; zo ook deze. Het vervelende is namelijk dat mensen daardoor gaan denken dat hun vreemde aandoening algemeen geaccepteerd is. Dat ze zich niet hoeven te schamen. Dat ze er zelfs over kunnen praten. Mijn credo in deze is: praten over vreemde aandoeningen doe je met je huisarts of met je stervensbegeleider. Niet met mij!

Ik probeer dan ook mensen een beetje van die schaamte terug te geven met opmerkingen als: “God is vast heel boos op je,” of: “dronk je moeder veel tijdens de zwangerschap?” Ik heb ook nog de: “Dat krijg je hè, als je ouders broer en zus zijn.” Deze kun je echter slechts in bepaalde gevallen gebruiken.
Ik snap ook niet dat mensen nog met mij over dit soort zaken praten. Ervaringen in het verleden hadden al lang duidelijk moeten maken dat ik niet de fijngevoeligheid, het luisterende oor of die begripvolle schouder bezit, waar je kennelijk behoefte aan hebt als je met iemand wilt praten over je chlamydia of oedipuscomplex. Ooit heeft iemand, die ik nog maar net en oppervlakkig kende, mij foto’s laten zien van haar borstverkleining. Mijn reactie: “Goh, die verkleining is goed gelukt. Nu ze nog op gelijke hoogte zien te krijgen, dan kun je er rustig mee voor de dag komen.” Mijn medeleven werd niet gewaardeerd.

Ik ben niet de gene om over vroeger te beginnen (ik ben nog zeker 10 jaar te jong voor vroeger), maar vroeger werden dit soort dingen angstvallig verborgen gehouden. Elke familie had zijn eigen geheimen en bewaarde deze met ijzeren determinatie en stijf gesloten mond. En veilig onder het tapijt geschoven koesterde het geheim zich in warmte en duisternis. Af en toe struikelde er iemand over de hobbel, maar over het algemeen ging men gewoon door met leven. Tegenwoordig zijn er geen geheimen meer. Zodra er iets gênants gebeurt kan de gênanté niet wachten om het te verkondigen aan alles en iedereen. Als betrof het de hoofdrol in hun eigen mini-reality-soap. Als geheimbuitenstaander wordt je dan toch gedwongen te praten over het geheim, of er althans naar te informeren. Anders ben je weer onbeschoft en egocentrisch. Dus voor je het weet sta je met iemand die je nauwelijks kent te praten over dingen waar je het niet over wilt hebben. Je hoort de woorden: “Kijk eens wat een gekke uitslag!” en vervolgens sta je met het angstzweet in je handen te wachten wat er nu weer opgestroopt of uitgetrokken gaat worden.

Kijk, ik heb niet de illusie dat ik dit merkwaardige gedrag kan voorkomen door het aan de kaak te stellen in een column. Alleen al omdat ik betwijfel dat meer dan 20 mensen mijn columns lezen. Ik wil echter met die 20 mensen het volgende afspreken: Als de aandoening ook maar enigszins rond een erogene zone speelt, of als het druipt, brandt, groen uitslaat of zijn eigen setje melktanden heeft, wil ik er niks over horen. Zeg maar dat je gewoon ziek bent en wat ik voor je kan doen.