Artikelen › Rozengeur en Maneschijn - OnsForum.nl met al 3389 leden!

Artikelen › Rozengeur en Maneschijn

Column › Rozengeur en Maneschijn

Geplaatst op: 28-02-2008 18:49 / Auteur: Chur / 560 keer bekeken

Iedereen heeft problemen. En ieder op zijn eigen manier, want, elke situatie is anders. Ik hing bijvoorbeeld op straat rond, toen ik jonger was. Toentertijd merkte ik al het verschil van groepen. Toen waren het de "gabbers" tegenover de "hiphoppers". De ene groep aan de ene kant van het dorp en de andere groep aan de andere kant. Ik schipperde ongeveer een beetje tussen in. Ik hield en houd nog steeds van gabber, maar ook van hiphop. Ze hebben me er nooit voor aangekeken. Daar heb ik waarschijnlijk geluk mee gehad, want de gevechten onderling waren niet mis. Ik verbaasde me daar toen al wel om. Want, ik kon toch ook met beide groepen overweg? So what, de ene groep luistert naar gabber, kleedt zich in Aussies en de andere groep luistert naar hiphop en kleedt zich in Karl Kani. Wat is daar nou zo erg aan?

Maar goed, ieder heeft zijn eigen problemen. Die van mij waren al begonnen ver voordat ik geboren was. Ik ben geboren in een gezin van ruzies en slaan. Verwaarlozing, een suïcidale moeder, alcoholistische vader. Je kunt het zo gek niet bedenken en ik zal het ongetwijfeld hebben meegemaakt. Was het niet thuis, dan wel op straat.

Op mijn 14e liep ik weg van huis omdat ik het niet meer trok, elke dag maar weer kijken in wat voor bui mijn ouders waren, op mijn tenen lopen omdat je ze niet kwaad wilde maken, waardoor je weer klappen kreeg. Ik zocht mijn heil in schrijven. Toen waren het nog verhalen, die mijn moeder dan ook gretig uit mijn kamer jatte om ze voor te lezen aan vriendinnen die het wel of niet wilde horen, om maar te laten weten wat een abnormaal kind ik was. Dat woord heb ik dan ook regelmatig naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Onder andere.

Ik kwam in een crisiscentrum terecht (wat ik overigens zelf geregeld had, uiteraard met behulp van een maatschappelijk werk(st)er), met kinderen die ook hun eigen problemen hadden. Daar heb ik geleerd om mijn gedachtes op te schrijven. Van daaruit stroomde ik door naar kamertraining, waar je dus leert om op eigen benen te staan.

Ik zat pas een film te kijken, over een lerares die ghetto kinderen het één en ander wil bijbrengen. Ze is blank in een overwegend zwart, Latino en Aziatische wereld daar op school, die onderling elkaars bloed wel kunnen drinken. Zij weet op een geduldige manier door te dringen tot die kinderen, in een jaar. (Het is geen Dangerous Minds, by the way.) Kinderen, die de hoop op een goed leven al hebben opgegeven, want: ze zitten in een bende, of kennen mensen die in een bende zitten. Hebben mensen, vrienden verloren daardoor. Niet zozeer één, maar twee, drie, of (veel) meer.
De dagelijkse dingen die voor ons hier zo belangrijk zijn, zijn peanuts voor hen. Als zij levend de dag doorkomen, is dat al heel wat. Zij kunnen het zich niet permitteren om te kijken wat voor merkkleding ze willen hebben, welke scooter ze willen hebben, dat hun eten om zes uur klaar op tafel staat, gekookt door hun vader en/of moeder. Mobiele telefoon? Playstation 2 of 3? XBox? Een computer met Internet? MSN? Niet iedereen heeft dat. Het grootste gedeelte van die spullen, kunnen ze niet kopen. Omdat ze het geld er niet voor hebben om het te kunnen kopen. En als ze het wel willen hebben, stelen ze het. Of ze dealen drugs om het te kunnen kopen.

Aangezien het tegenwoordig zo belangrijk is om er bij te horen, voornamelijk door het soort kleding wat je draagt, de gadgets die je hebt, je "bling" die mensen al van een kilometer afstand hoofdpijn bezorgt, de manier van leven die je hebt. Gezinsleven? Hebben ze niet. Broers in de gevangenis voor moord, dat soort dingen. Vader is alcoholist, moeder is junk, eventuele zus is prostituee of dealt ook in drugs. Zes uur eten op tafel? Is er überhaupt wel geld voor eten? School? Vaak is er geen geld voor school. Studeren is voor rijke mensen.

Tegen diegenen die een makkelijk leven hebben, wil ik dit zeggen: Denk na. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Het is een voorrecht om te kunnen leven zoals je doet, want niet iedereen kan dat. "Wat heb ik daar mee te maken?" zul je denken. Je hebt inderdaad niks met hen te maken. Maar zet jezelf eens in die situatie: Je staat op, gewekt door de wekker of misschien wel door schoten, gelost bij jou in de straat. Je moet nog naar buiten, want je moet naar school (als je al geluk hebt dat je naar school kunt, dat je een opleiding kunt volgen). Jij hebt een bepaalde huidskleur en een bepaalde style en je kunt er donder op zeggen dat als mensen die dat niet delen, je zien, jij ook een kogel kunt verwachten. Eenmaal aangekomen op school, is het niet veel anders. Tuurlijk zijn er ook mensen die zijn zoals jij. Maar diegenen die niet zijn zoals jij, die haat je. Je haat ze zo erg dat je ze het liefst ter plekke af wilt maken. Maar ja, er zijn ook mensen die jou zo erg haten dat ze JOU het liefst ter plekke af willen maken. Dus je zit je tijd uit op school en dan moet je nog naar huis. Wetende dat er op elke straathoek, zelfs in de bus, mensen zitten die jou haten en jou dood willen hebben. Niet omdat je iemand wat aangedaan hebt, nee, omdat je bent wie je bent. Omdat je er niet uitziet zoals hen. Omdat je niet dezelfde huidskleur hebt. Als je dan eindelijk thuis komt, ben je blij dat je nog leeft. Maar gedurende de rest van de avond en voordat je gaat slapen, hoor je aldoor schoten, helikopters die overvliegen op zoek naar mensen die voortvluchtig zijn. Die zich misschien wel in jouw achtertuin schuil houden.

Dit is wat je ziet in films. Maar er wordt vergeten dat dit in het echt ook zo is voor die kinderen. KINDEREN. Van 14, 15 jaar. Vaak ook nog jonger. Films als Boyz 'N The Hood en Menace II Society, dat zijn niet alleen films, dat is laten zien hoe het er daar aan toe gaat en hoeveel geluk wij hier hebben dat dat niet het geval is. Wij LEVEN hier, maar hun OVERLEVEN. Elke dag weer. Elke dag die ze levend kunnen doorbrengen is een zegen. Die films laten zien dat het niet 'cool' is om zo te zijn. Die mensen willen vaak namelijk wel, maar kunnen vaak niet. En hier? Hier kunnen ze vaak wel, maar willen ze vaak niet. It ain't cool to be gangsta if you ain't a gangsta. Laat dat aan de mensen over die er wel mee te maken hebben en er wel verstand van hebben. Hoe stom dat ook is en klinkt.

Mijn thuissituatie was misschien niet je van het, maar ik heb wel veel geluk gehad. Nadat ik van de kamertraining geschopt was, want ik gebruikte drugs en joeg het geld wat ik wekelijks kreeg er doorheen aan boodschappen en drugs. School? Werken? Deed ik niet. Dus ik moest weer terug naar mijn ouders.

Mijn "warme welkom thuis" was een ruzie waar ik werd uitgemaakt voor junk. Door mijn eigen moeder. Ik was helemaal niet verslaafd, ik heb nooit af hoeven kicken, maar voor haar was het genoeg dat ik drugs gebruikte om me uit te maken voor junk.

Dat zijn vier jaren van mijn leven waarin ik niet thuis heb gewoond. Dus om dan weer terug te gaan naar je ouders? Hell no! Hoe moet je je weer aanpassen aan hun regels nadat je eerst naar je eigen regels hebt geleefd?

Met veel pijn en moeite en heel veel ruzies is dat (een beetje) gelukt. Maar het leven zoals ik dat heb geleid, niet thuis wonen, op straat rondhangen, drugs gebruiken, dat is voorbij, gelukkig. Maar ondanks dat, ben ik dankbaar dat ik in ieder geval een plek had om naar toe terug te gaan. Dat ik niet op straat hoefde te leven. Vergeten zal ik het echter nooit. Hoe kan ik ook?

Als ik dan om me heen kijk en kinderen van 14, 15 jaar zie die in merkkleding rondlopen, door hun ouders gekocht en op straat rondhangen, rottigheid uithalen omdat ze zich te pletter vervelen, denkend dat ze 'cool' zijn…
Dan denk ik: je weet half niet hoe goed je hebt… En als jullie mijn toekomst moeten zijn, dan pas ik daarvoor.