 Artikelen › Boodschappenlijstje
|
|
Column › Boodschappenlijstje
|
|
Geplaatst op: 17-01-2006 14:34 / Auteur: CJvZ / 667 keer bekeken
|
Ik zat ernaast. Boodschappen doe je in de winkel, of op het water closet.
Ik ben altijd kritisch naar mijzelf, en vrijwel automatisch ook kritisch naar anderen. Zelfs net zo kritisch naar anderen, als naar mijzelf. En dan verdwijnt de empathie. De empathie waar ik steeds meer van begin te denken dat dat een voorwaarde voor intelligentie is.
Het tegenovergestelde van empathie zou ‘projecteren’ kunnen zijn. Projecteren is, van je eigen denkbeelden en overtuigingen aannemen dat deze ook gelden voor anderen.
Empathie is je inbeelden hoe het zou zijn voor anderen.
Als ik een boodschap heb, dan wil ik deze overbrengen. Al mijn energie gaat eraan op deze zo goed en mooi mogelijk te brengen. Op dat moment wil ik dat iedereen mijn boodschap aanneemt. Ik vergeet dan wel eens dat mensen dingen anders lezen en zien dan ik. Of ik denk dan bij anderen de boodschap te missen. “Waar is de boodschap?�, is een door mij veel gestelde vraag. Een antwoord dat deze er niet is, gaat er bij mij dan niet in.
Maar ik verweet de ketel. Ik was mijn boodschapdrang aan het projecteren op anderen. Waardoor ik dacht dat ik het beter deed. Bij een gebrek aan empathie verwart men ‘anders’ vaak met ‘beter’. Ik kreeg het verwijt dat ik zelf ook niet altijd een boodschap heb in mijn columns. Om het tegendeel te bewijzen ging ik oude verhalen van mijzelf lezen. En minder oude verhalen. En recente verhalen. Tevens ontstond er in de kroeg een gesprek over dingen die al dan niet gezegd moeten worden. Ik zat er naast. Ik zie zelf ook zwart. Ik ben niet beter dan een ander, het woord zegt het al, ik ben anders.
In deze column heb ik wel een boodschap. Mijn verontschuldigingen bied ik aan, aan iedereen die zich eventueel op zijn lange tenen getrapt voelt, en aan mijzelf. Biechten is fijn. Ik voel mijzelf nu ook weer vrij om te schrijven wat ik wil. Ook al is het zonder boodschap.
Ik zie deze column als de kruisiging van Jezus. Mijn verontschuldigingen aan de mensen die in het verleden beledigd zijn, maar ook aan hen die ik in de toekomst zal beledigen.
En om te laten zien dat ik het wel kan:
Besneden mannen durven meer 07-10-‘05
Wij zijn mietjes. Met z’n allen. Nederlanders vinden het stoer als we met een vuurwapen op de foto staan. Het is te vergelijken met Lee Harvey Oswald. Het enige verschil dat hij wel schiet.
De vergelijking is snel gemaakt. Niemand weet zeker of hij geschoten heeft. Hij is er slechts van beschuldigd. De Nederlandse soldaten worden ook direct beschuldigd van schieten. Erik O. is hier de zondebok. Waarschijnlijk heet hij Erik Oswald.
Het lijkt een beetje op een doofpot. Want niet Erik O. ging de fout in, maar het ministerie van defensie. Zij hebben per ongeluk echte, werkende wapens gekocht. In Nederland moeten plastic speelgoed geweren een vel oranje loop hebben, omdat ze anders niet te onderscheiden zijn van het militaire speelgoed.
De uitzendingen van het Nederlandse leger worden door de soldaten ook gezien als vakantie. Het gaat om de foto’s en worden er nog voor betaald ook. Het doet er niet toe dat er mensen sterven, als ze er maar mooie plaatjes aan over houden. Samen met twee collega’s en oranje loop, poseren voor een schitterend uitzicht. Een uitzicht gevuld met bergen en Servisch geschut. De missie was geslaagd. De enige fout die er met de missie in Sebrenica gemaakt is, is de verdwijning van de rolletjes. Misschien had Mladic ze in handen. Samen met de mannen, spoorloos kwijt geraakt. Het oorlogstrauma van die jongens komt ook door het ontbreken van de foto’s.
Maar ook hier zijn we mietjes. De Amerikanen verslaan hun missies vele malen beter. Allereerst hebben ze CNN aan de kant het Pentagon. Als hun defensie, of eigenlijk offensie, een geheime missie uitvoert, staan de camera’s al te draaien. En zij laten foto’s niet verdwijnen. Janice Karpinski en anderen staan, poserend in vol ornaat met naakte Irakese gevangene in Abu Ghraib, op de voorpagina.
En dan de excursies van de Palestijnen. Samen met de Irrealis organiseren zij de beste busreizen. Mooie foto’s ook. Daarom grijpen we er ook niet in. Het zou sonde zijn als al die mooie plaatjes niet meer onze kant op zouden komen. In het Judaïsme en de Islam kan men alles vele malen beter. Zij pakken elkaar met beide handen aan. Zij hebben lef. Zij zijn geen mietjes.
Ik wil geen mietje meer zijn. Ik ben alleen nog aan het twijfelen, zal ik Jood of Moslim worden.
Cor Jan van Zwol
|
|
|
|
|
Leden
|
Actieve topics
|
NP reacties
|
Linkpartners
|
Overige
|
|
03/02