Artikelen › De deurbel gaat.. - Onsforum.nl - Wordt ook lid en discussieer mee!

Artikelen › De deurbel gaat..

Column › De deurbel gaat..

Geplaatst op: 14-11-2005 14:06 / Auteur: CJvZ / 685 keer bekeken

De vrouw aan de overkant van de straat is niet vrij. Ze is in paniek. Ze gaat naar de buren en belt aan. Na een tweede keer bellen, gaat ze weg. Haar buren zijn blijkbaar niet thuis, want ze reageren niet op de bel. Bij de buren aan de andere kant is het een herhaling van stappen. Ook daar wordt niet open gedaan als ze aanbelt.

Wij, de mensheid, denken vrij te zijn. We kunnen veel, we kunnen steeds meer. Hoe meer we kunnen, hoe afhankelijker wij worden. Mijn definitie van vrijheid:
De keuze hebben iets niet te doen. Heel veel mogelijkheden hebben, en het vervolgens niet doen.
Wij kunnen steeds meer, lang leven de vooruitgang. We zouden dus ook steeds vrijer moeten worden. We kunnen ten slotte dan ook meer kiezen het niet te doen.

Ik ben heerlijk een muziekje aan het luisteren. Beetje aan het surfen op het internet. En tennis, eurosport op de achtergrond. Plotseling is het stil, mijn computer is ermee gestopt. Op de televisie is alleen sneeuw. Dit houdt twee seconden aan en dan wordt het donker.

Alles is uit.

Daar zit ik dan met mijn zogenaamde vrijheid. Ik kan niets meer. Ik kan niet meer kiezen. Ik ben gebonden aan de moderne tijd, de tijd waar alles mogelijk is. Ik kan niet meer horen, niet meer zien. Ik kan proeven, maar niet eten. Want de magnetron werkt op elektriciteit. Ik kan voelen, alleen de kou. De thermostaat werkt op elektriciteit. Ik ruik. Vijf zintuigen om niet uit te kiezen. Ik kan alleen nog maar ruiken.

Het duurt nog een uur voordat ik moet werken. Als dat tenminste door gaat. In het ziekenhuis hebben ze hulpgeneratoren. Ik moet dus wachten. Wachten is makkelijker als je een muziekje op zet, oh nee. Bak koffie zetten, oh nee. Oploskoffie! Het licht in de keuken, kut. Waterkoker, kut. Ik moet poepen. Het is net of je kampeert als je in het donker zit te schijten. Jezus, wat een stank. Waarom kan ik alleen maar ruiken. Ik besluit van dit drama het beste te maken. Ik doe mijn arm omhoog. Ik moet zeer nodig douchen, of deodorant. Hmmmâ€¦Axe. Mijn adem stinkt, de tandpasta is fris. Eten moet je niet te lang in de pan laten zitten. Zeker niet als er een klein laagje water in staat, gooi het weg. Met je neus in de afvalbak is niet ideaal, het stijgt naar je hoofd. Ik heb snel frisse lucht nodig. De bloemen in de tuin ruiken lekker.

Ik haal de lucht diep door mijn neus binnen. Ik betrap mezelf er op, dat ik niet aan het ruiken ben. Ik ben aan het ademen. Ik dacht dat ik dood was, niets meer zou kunnen. Maar ik adem. In. Uit. Diep in, diep uit. Steeds dieper in.

Ik voel me levend. Ik dacht dat ik vrij was, maar nu merk ik hoe afhankelijk ik eigenlijk ben. Dankjewel stroomuitval, door jou voel ik me bevrijd.

Cor Jan van Zwol